Menu boczne

Treść strony

L/2/1.

DOROTA SŁOWIK-ŻYŁKA

SKUTECZNOŚĆ LECZENIA NERKOZASTĘPCZEGO W REDUKCJI STRESU
KARBONYLOWEGO U CHORYCH Z PRZEWLEKŁĄ NIEWYDOLNOŚCIĄ NEREK

Katedra i Zakład Biochemii i Chemii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Dariusz Chlubek
Klinika Nefrologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Kazimierz Ciechanowski
 

Streszczenie
Późne produkty glikacji białek (AGEs) odgrywają istotną rolę w patogenezie powikłań przewlekłej niewydolności nerek i cukrzycy. Gromadząc się w nadmiernych ilościach w przebiegu tych schorzeń, tworzą krzyżowe, międzycząsteczkowe wiązania, będąc przyczyną zmniejszonej podatności białek na denaturację i działanie proteaz. Wiążąc się ze specyficznymi receptorami inicjują procesy, w efekcie których dochodzi do generacji i uwalniania cytokin, czynników wzrostu i aktywnych postaci tlenu (ROS). W pracy tej starano się pogłębić wiedzę na temat AGEs, koncentrując się na reprezentującym je związku – pentozydynie. Jej wysokie stężenia tkankowe i osoczowe, obserwowane w przewlekłej niewydolności nerek, są efektem gromadzenia się prekursorów pentozydyny, zawierających wysoce reaktywne grupy karbonylowe i leżących u podłoża stresu karbonylowego w przebiegu mocznicy. Celem rozprawy była ocena parametrów klinicznych i biochemicznych wpływających na stężenia pentozydyny w osoczu pacjentów poddawanych leczeniu nerkozastępczemu. Dla jego realizacji przeprowadzono syntezę i oczyszczenie wzorca pentozydyny oraz zoptymalizowano chromatograficzną metodę analizy jej stężeń. Zastosowano RP-HPLC z kolumną oktadecylosilanową oraz rozpuszczalnikami HFBA i TFA. Badaniu poddano 53 pacjentów przewlekle hemodializowanych oraz 14 osób, którym przeszczepiono nerkę. Opracowana metoda chromatograficzna charakteryzowała się wystarczającą czułością i specyficznością dla precyzyjnej oceny osoczowych stężeń pentozydyny całkowitej i wolnej. Na podstawie otrzymanych wyników dokonano oceny skuteczności leczenia nerkozastępczego w redukcji stresu karbonylowego u chorych z przewlekłą niewydolnością nerek. Wyodrębniono wiele czynników mających wpływ na stężenie pentozydyny w osoczu. Część z nich – płeć, wiek pacjentów – nie podlega modyfikacji. Inne, jak np. rodzaj stosowanych błon dializacyjnych, skuteczność dializoterapii, pole powierzchni dializatora i wskaźnik masy ciała pacjentów, podlegają wpływom lekarzy. U pacjentów, u których stosowano więcej dializ polisulfonowych w ciągu 3 miesięcy poprzedzających badanie, zaobserwowano niższe osoczowe stężenia pentozydyny całkowitej. Niższe stężenia pentozydyny całkowitej i wolnej zauważono również u pacjentów z wyższym BMI. Z kolei wyższa skuteczność dializoterapii i większa ultrafiltracja w trakcie sesji hemodializy korelowały dodatnio ze stężeniem pentozydyny. Modyfikując te parametry, możemy przyczynić się do redukcji istniejącego u tych pacjentów stresu karbonylowego. Wykazano, że jedynie przeszczep nerki efektywnie zmniejsza osoczowe stężenie pentozydyny, odzwierciedlające natężenie stresu karbonylowego. Wszczepiona nerka sprawnie i szybko usuwa pochodne karbonylowe, spowalniając natychmiast syntezę pentozydyny, w związku z czym następuje powolny, uwarunkowany okresem półrozpadu białek, spadek jej stężenia. Badania wykazały, iż stężenie pentozydyny całkowitej przed przeszczepem silnie wpływa na diurezę po transplantacji. Można przypuszczać, że prowadzenie hemodializoterapii w sposób umożliwiający efektywniejszą redukcję stresu karbonylowego u pacjentów oczekujących na tranasplantację nerki, pozwoliłoby poprawić funkcję przeszczepionego narządu.

H a s ł a : przewlekła niewydolność nerek – stres karbonylowy – pentozydyna – wysokosprawna chromatografia cieczowa.

Powrót
do góry