Menu boczne

Treść strony

L/2/3.

MICHAŁ MACHOY


IDENTYFIKACJA PREDYKTORÓW SZYBKIEJ PROGRESJI NIESKUTECZNOŚCI
LEKÓW DOUSTNYCH ORAZ OCENA PRAKTYKI KLINICZNEJ W ZAKRESIE
KWALIFIKACJI DO INSULINOTERAPII CHORYCH NA CUKRZYCĘ TYPU 2
LECZONYCH PRZEZ LEKARZY PODSTAWOWEJ OPIEKI ZDROWOTNEJ

Studium Doktoranckie
Klinika Nefrologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Kazimierz Ciechanowski

Streszczenie
Progresywny charakter cukrzycy typu 2, którego podłożem patofizjologicznym jest nasilanie się dysfunkcji sekrecyjnej komórki β, skutkuje narastaniem hiperglikemii, co pociąga za sobą konieczność adekwatnej intensyfikacji terapii z wdrożeniem leczenia insuliną włącznie. Celem pracy było ustalenie częstości występowania i nasilenia zaburzeń metabolicznych towarzyszących cukrzycy typu 2, identyfikacja czynników predykcyjnych szybkiej progresji hiperglikemii i wczesnego włączenia insulinoterapii oraz ocena praktyki klinicznej w zakresie kwalifikacji do leczenia insuliną na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej. Retrospektywną analizą objęto przebieg choroby u 56 chorych w okresie przyjmowania doustnych środków hipoglikemizujących leczonych przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Stwierdzono dużą częstotliwość występowania związanych z cukrzycą typu 2 pozahiperglikemicznych zaburzeń metabolicznych, w szczególności nadciśnienia tętniczego i dyslipidemii, oraz niezadowalającą efektywność ich korygowania. Rozpoczęcie leczenia insuliną następowało średnio po 8,4 latach od rozpoznania cukrzycy, ze znaczną zwłoką: średnio po 4,6 latach po przekroczeniu poziomu glikemii na czczo 8,3 mmol/L i po 2,7 latach po osiągnięciu glikemii na czczo 10,0 mmol/L; przy glikemii na czczo średnio 13,0 ± 2,1 mmol/L (234 ± 38 mg/dL) i średniej maksymalnej obserwowanej glikemii poposiłkowej 21,8 ± 4,3 mmol/L (392 ± 78 mg/dL). Predyktorami szybkiego narastania hiperglikemii oraz szybkiego wyczerpywania się skuteczności leków doustnych i konieczności rozpoczęcia insulinoterapii okazały się wysokie wartości glikemii na czczo utrzymujące się w początkowym okresie leczenia oraz nadciśnienie tętnicze poprzedzające rozpoznanie cukrzycy, zwłaszcza wysokie wartości ciśnienia rozkurczowego stwierdzone przy rozpoznaniu cukrzycy.

H a s ł a : cukrzyca typu 2 – wtórna nieskuteczność leków doustnych – podstawowa opieka zdrowotna. 

Powrót
do góry