Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2004; 50, Suppl. 1, 73-76

ANNA LUBKOWSKA, DARIUSZ CHLUBEK, ANNA MACHOY-MOKRZYŃSKA*, IWONA NOCEŃ, BEATA ŻYLUK**, PRZEMYSŁAW NOWACKI**

STĘŻENIE FLUORU, GLINU I MAGNEZU W WYBRANYCH STRUKTURACH
OŚRODKOWEGO UKŁADU NERWOWEGO SZCZURÓW EKSPONOWANYCH
NA GLIN I FLUOR W WODZIE PITNEJ

Katedra i Zakład Biochemii i Chemii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Dariusz Chlubek
* Katedra Farmakologii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin
Kierownik: dr hab. n. med. Marek Droździk
** Katedra i Klinika Neurologii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
ul. Unii Lubelskiej 1, 71-344 Szczecin
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Przemysław Nowacki

Streszczenie
Fluor i glin wykazują zdolność penetrowania przez barierę krew–mózg i kumulowania się w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) eksponowanych zwierząt. Przewlekła intoksykacja wywołuje m.in. zaburzenia behawioralne, zmiany degeneracyjne i upośledzenie metabolizmu tlenowego neuronów. Znaczenie glinu w etiologii choroby Alzheimera u ludzi potwierdzają badania epidemiologiczne, donoszące o podwyższonym ryzyku zachorowań w rejonach, gdzie w wodzie pitnej stwierdzano stosunkowo duże stężenia tego pierwiastka. Wchłanianie glinu w przewodzie pokarmowym jest ograniczane przez m.in. żelazo, wapń, magnez oraz fosforany i fluorki. Glin może zastępować magnez w strukturze wielu enzymów, zmniejszając tym samym ich aktywność. Celem podjętych badań była ocena stężeń fluoru, glinu i magnezu w wybranych strukturach OUN szczurów eksponowanych na fluor i glin w wodzie pitnej. Badaniom poddano 64 zwierzęta rasy Wistar, które podzielono na 8 grup. Grupy I, II i III stanowiły samice otrzymujące w wodzie pitnej odpowiednio: 100 ppm jonów fluorkowych, 300 ppm jonów glinu i oba pierwiastki w wymienionych dawkach naprzemiennie co dwa dni. Grupy IA, IIA i IIIA obejmowały samce narażone na takie same dawki obu pierwiastków. Grupy kontrolne: K1 – samice i K2 – samce otrzymywały wodę destylowaną ad libitum. Po 31 dniach ekspozycji zwierzęta usypiano za pomocą ketaminy i uśmiercano. Następnie pobierano mózgowia zwierząt, izolując móżdżek, korę mózgu i hipokamp. Pomiary stężeń fluoru, glinu i magnezu przeprowadzono po uprzedniej mineralizacji tkanek na mokro w piecu mikrofalowym. Stężenie fluoru oznaczono przy użyciu elektrody jonoselektywnej metodą potencjometryczną, glinu z wykorzystaniem metody ICP (plazmowa spektrometria emisyjna), a magnezu metodą ASA (płomieniowa absorpcja atomowa). Najwyższe stężenia fluoru w badanych strukturach OUN zaobserwowano w grupach otrzymujących wyłącznie fluorki, podczas gdy największą kumulację glinu odnotowano w grupach eksponowanych wyłącznie na glin. Grupy intoksykowane naprzemiennie fluorem i glinem wykazywały mniejsze gromadzenie fluoru, natomiast w przypadku glinu podobna zależność nie była już tak jednoznaczna. Wydaje się, że w obecności glinu zmniejszała się przyswajalność fluorków, natomiast podaż fluoru nie wpływała zasadniczo na absorpcję glinu. Nie odnotowano znamiennych statystycznie różnic w stężeniach magnezu w badanych strukturach OUN pomiędzy poszczególnymi grupami zwierząt. Można sądzić, iż ekspozycja na fluor, glin lub oba te pierwiastki nie zmieniała istotnie stężenia magnezu w OUN u badanych zwierząt.

H a s ł a: fluor – glin – magnez – ośrodkowy układ nerwowy – szczury.

Powrót
do góry