Menu boczne

Treść strony

Porównawcza ocena dystrybucji blaszki miażdżycowej w pniu głównym lewej tętnicy wieńcowej oraz proksymalnych odcinkach lewej tętnicy zstępującej i okalającej u chorych kierowanych na angioplastykę wieńcową

 

Klinika Kardiologii Inwazyjnej, Centralny Szpital Kliniczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

ul. Wołoska 137, 02-507 Warszawa

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Robert J. Gil

 

Wstęp: Jednym z największych problemów zdrowotnych obecnej cywilizacji jest choroba niedokrwienna serca, której najczęstszą przyczyną jest miażdżyca. Powoduje ona zwężenie światła tętnic wieńcowych, a tym samym upośledzenie przepływu krwi i zmniejszenie perfuzji mięśnia sercowego. Największą i najważniejszą z tętnic nasierdziowych jest pień główny lewej tętnicy wieńcowej (LMS) dzielący się na 2 „siostrzane” gałęzie przednią zstępującą (LAD) i okalającą (LCX). Za perfuzję na obszarze około 80% wolnej ściany lewej komory, koniuszka i przegrody międzykomorowej odpowiada LMS. Stąd jego zwężenie wiąże się z groźnymi następstwami klinicznymi oraz ze znacznie gorszym rokowaniem dla chorego niż każde inne zwężenie w pozostałych tętnicach nasierdziowych. Niewątpliwie wpłynęło to na szybką kwalifikację tych chorych do leczenia, „zaniedbując” ocenę poszczególnych etapów rozwoju blaszki miażdżycowej w tej części drzewa wieńcowego. Wpłynęło to także na fakt, że do tej pory nie ustalono dla LMS jednoznacznych kryteriów ultrasonograficznych określających stopień zaawansowania miażdżycy i kwalifikujących do zabiegu PCI.

Celem pracy była ocena blaszki miażdżycowej w pniu głównym lewej tętnicy wieńcowej oraz segmentach proksymalnych jej gałęzi – tętnicy przedniej zstępującej oraz tętnicy okalającej u chorych poddawanych przezskórnym zabiegom rewaskularyzacyjnym z powodu objawowej wielonaczyniowej choroby wieńcowej.

Materiał i metody: Retrospektywnej analizie poddano populację 48 pacjentów, u których stwierdzono obecność istotnych zwężeń w segmentach środkowych LAD i LCX. Badaną populację podzielono na 2 grupy (Gr1 i Gr2) po 24 pacjentów, w zależności od angiograficznej oceny światła LMS. W Gr1 nie stwierdzono zwężenia w LMS, natomiast w Gr2 stwierdzono w nim pośrednie zwężenie (stopień zwężenia średnicy światła – %DS 30–50%). W każdym przypadku wykonano badanie ultrasonografii wewnątrzwieńcowej (ICUS) przed właściwą częścią zabiegu rewaskularyzacji – analiza obejmowała LMS oraz równe jej długością proksymalne segmenty LAD i LCX. W analizie angiograficznej oceniano średnicę referencyjną oraz %DS. W ramach analizy ultrasonografii wewnątrzwieńcowej co 1 mm dokonano pomiarów planimetrycznych i wolumetrycznych. Do analizy włączono średnicę naczynia, pole światła (LA), stopień zwężenia światła (%LS), rezydualną wielkość blaszki miażdżycowej, a także objętość blaszki i wskaźnik remodelingu. Zaproponowano nowy parametr ICUS obrazujący dystrybucję blaszki miażdżycowej – wskaźnik objętości blaszki (PVI).

Wnioski: 1. W lewej tętnicy wieńcowej u chorych z wielonaczyniową IHD obserwuje się sekwencyjność tworzenia się blaszki miażdżycowej. Ma to miejsce w proksymalnym odcinku LAD, a wraz z nasileniem stopnia zaawansowania procesu miażdżycowego kolejno w LMS i w LCX. 2. Parametrem najlepiej charakteryzującym blaszkę miażdżycową jest PVI. Jego wartość = 1,45 i stanowi granicę pomiędzy nieistotnym a pośrednim stopniem zaawansowania miażdżycy w LMS. 3. Istnienie istotnego związku pomiędzy średnicami, polem proksymalnych odcinków LAD i LCX a LMS pozwala na wyliczenie należnej wielkości tego ostatniego naczynia. W badaniu ICUS pole światła LMS powinno być równe sumie pól światła jego bocznic. Natomiast w pośrednio zwężonym LMS jego pole powinno wynosić powyżej 75% tej sumy. 4. Stwierdzenie w LMS LA < 6,0 mm2, przy jednoczesnej %LS > 50% świadczy o spełnieniu kryteriów wymaganych dla kwalifikacji do zabiegu rewaskularyzacyjnego.

H a s ł a: pień główny lewej tętnicy wieńcowej – blaszka miażdżycowa – ultrasonografia wewnątrzwieńcowa – wskaźnik objętości blaszki.
Powrót
do góry