Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2006; 52, 3, 125-136

MAŁGORZATA TOMASIK

 

ANALIZA CZYNNIKÓW ETIOLOGICZNYCH UBYTKÓW PRZYSZYJKOWYCH NIEPRÓCHNICOWEGO POCHODZENIA

Zakład Stomatologii Ogólnej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70–111 Szczecin

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Elżbieta Weyna

 

Streszczenie

Wstęp: Etiopatogenezna ubytków przyszyjkowych niepróchnicowego pochodzenia nadal nie jest dokładnie poznana. Ubytki niepróchnicowego pochodzenia, ogólnie określane jako „starcie zęba”, są klasyfikowane jako abrazja, atrycja, erozja oraz abfrakcja.

Celem pracy było zbadanie lokalizacji i głębokości ubytków przyszyjkowych w poszczególnych grupach zębów w zależności od wieku oraz analiza starcia zębów w kontekście stopnia uszkodzenia powierzchni przyszyjkowej w porównaniu z innymi powierzchniami, i wyodrębnienie najważniejszych czynników etiologicznych związanych z powstawaniem ubytków klinowych.

Materiał i metody: Badaniem objęto 124 pacjentów z ubytkami przyszyjkowymi, w wieku 15–75 lat. Przeprowadzono ukierunkowany wywiad ogólnomedyczny i stomatologiczny. W badaniu klinicznym uwzględniono stan higieny jamy ustnej, stan przyzębia, ruchomość zębów, objawy parafunkcji w jamie ustnej oraz przeprowadzono analizę kontaktów międzyzębowych. Oceny starcia zębów dokonano na podstawie kryteriów uniwersalnego wskaźnika starcia zębów (tooth wear index – TWI). Następnie, korzystając z programu komputerowego odniesiono uzyskane wyniki do norm starcia zębów charakterystycznych dla każdej dekady życia. Przeprowadzono analizę starcia powierzchni przyszyjkowej w porównaniu z pozostałymi powierzchniami zębów. Zbadano ilość i głębokość ubytków przyszyjkowych na poszczególnych zębach i przeprowadzono analizę głębokości tych ubytków w zależności od wpływu czynników etiologicznych. Na podstawie modelu logistycznej regresji oszacowano ryzyko powstawania ubytków klinowych w zależności od badanych czynników ryzyka.

Wyniki: Częstość występowania oraz głębokość ubytków przyszyjkowych w obrębie grup zębów zależały od wieku pacjentów (25–60%). Najwięcej ubytków klinowych było w zębach przedtrzonowych – 85,1%. Wyniki badań potwierdzają znaczenie niektórych nawyków higienicznych i dietetycznych w powstawaniu i pogłębianiu się ubytków klinowych. Na formowanie się ubytków w okolicy szyjki zęba miały także wpływ warunki zgryzowe i parafunkcje.

Badania potwierdzają wieloczynnikową etiologię ubytków przyszyjkowych oraz konieczność kompleksowego leczenia pacjentów z takimi ubytkami.

H a s ł a: ubytki przyszyjkowe niepróchnicowego pochodzenia – starcie zębów.
Powrót
do góry