Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2006; 52, 3, 91-97

DANUTA MIKULSKA, ROMUALD MALESZKA, MIROSŁAW PARAFINIUK*

 

PRÓBA ZASTOSOWANIA TERMOGRAFII JAKO METODY DIAGNOSTYCZNEJ W DERMATOLOGII NA PODSTAWIE BADAŃ PROWADZONYCH W LATACH 2001–2005

Klinika Chorób Skórnych i Wenerycznych Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Romuald Maleszka

* Zakład Medycyny Sądowej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: dr hab. n. med. Mirosław Parafiniuk

 

Streszczenie

Wstęp: Termografia wizyjna znajduje w ostatnich latach coraz szersze zastosowanie w diagnostyce medycznej. Pomimo że skóra jest położona powierzchownie, czyli wprost idealnie do badań termograficznych, nie znalazła ona dotychczas szerokiego zastosowania w diagnostyce dermatologicznej.

Celem pracy była próba ustalenia metodyki badań termograficznych w dermatologii oraz ustalenie sposobu analizy komputerowej otrzymywanych wyników. Dodatkowo celem badań było przedstawienie czynników skórnych mogących powodować błędy w badaniach oraz nieprawidłowe interpretacje termogramów.

Materiał i metody: Badania przeprowadzono w latach 2001–2005 i objęto nimi 230 pacjentów, w tym 70 hospitalizowanych w Klinice Chorób Skórnych i Wenerycznych Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie oraz 160 pacjentów ambulatoryjnych. Grupę kontrolną stanowiło 20 zdrowych ochotników. Oceniano skórę pod kątem obecności pierwotnych i wtórnych wykwitów skórnych oraz skórę zdrową. Badania przeprowadzano zgodnie z zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Termologicznego z zastosowaniem kamery termowizyjnej Therma CAMTM SC500. Następnie analizę termogramów prowadzono przy zastosowaniu programu komputerowego Therma CAM 2000 Professional.

Wyniki: 1. W obrębie skóry osób badanych stwierdzono występowanie obszarów skóry z odczynem zapalnym na tle alergicznym, infekcyjnym lub spowodowane innym procesem zapalnym, które powodują miejscową hipertermię. 2. W obrębie skóry pacjentów oraz niektórych osób z grupy kontrolnej występują wykwity pierwotne (grudki, guzki) lub wtórne (łuska), które w zapisie termograficznym skóry mają postać miejscowej hipotermii. 3. Do oceny i interpretacji termogramów różnych dermatoz przyporządkowane są różne skale barwne: „rain” (deszczu), „iron” (żelaza), „medical” (lekarska), „grey” (szarości), „greyred” (szarości z czerwienią) lub „3D” (trójwymiarowa wizualizacja).

Wnioski: 1. Termografia jest badaniem diagnostycznym przydatnym w dermatologii. 2. Potrzebne jest ustalenie norm termogramu prawidłowego oraz wzorów termogramów patologicznych różnych dermatoz. 3. Niezbędne jest przestrzeganie zbioru reguł i zasad dotyczących nie tylko samego badania, ale także prawidłowej analizy i interpretacji klinicznej otrzymanych termogramów. 4. Osoba zajmująca się oceną i interpretacją termogramów powinna uczestniczyć w badaniu podmiotowym i przedmiotowym pacjenta oraz posiadać dokumentację fotograficzną badanych okolic skóry.

H a s ł a: termografia – diagnostyka termograficzna – dermatologia.
Powrót
do góry