Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2006; 52, Suppl. 1, 103-107

ANNA SZYPERSKA, ZYGMUNT MACHOY*, BOGUSŁAW MACHALIŃSKI

 

ODDZIAŁYWANIE KOMPLEKSÓW GLINOWO-FLUORKOWYCH (ALFX) NA ZWIĄZKI WYSOKOENERGETYCZNE (ADP, ATP) OCENIANE PRZY ZASTOSOWANIU MODELOWANIA MOLEKULARNEGO

Katedra i Zakład Patologii Ogólnej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Bogusław Machaliński

* Katedra Biochemii i Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Dariusz Chlubek

 

Streszczenie

Wstęp: Kompleksy glinowo-fluorkowe (AlFx) wykazują właściwości toksyczne na poziomie komórkowym i są uważane za jeden z możliwych czynników uszkadzających centralny układ nerwowy. Badania przeprowadzone zostały na dwóch powszechnie występujących w organizmie nukleotydach adeninowych: adenozynodifosforanie (ADP) oraz adenozynotrifosforanie (ATP), odgrywających ważną rolę w przemianach biochemicznych, które poddano bezpośredniemu oddziaływaniu z kompleksami AlFx.

Celem pracy było stwierdzenie, czy występują wzajemne interakcje między układami: ADP-AlFx oraz ATP-AlFx, w zależności od środowiska reakcji.

Materiał i metody: W badaniach wykorzystano nowoczesne oprogramowanie komputerowe HyperChem, które umożliwia m.in. analizę parametrów energetycznych cząsteczek, takich jak ciepło tworzenia i energia wiązań.

Wyniki: Stwierdzono, że najtrwalsze połączenia w próżni formują się między ADP-AlF41-, ADP-AlF3 i ATP-AlF3. Natomiast w środowisku wodnym najtrwalsze połączenia występowały między ADP-AlF3 i ATP-AlF3. Trwałe połączenia między wymienionymi układami są mniej korzystne niż połączenia labilne, gdyż utrudniają przebieg procesów metabolicznych, a trwałe połączenia z badanymi związkami wysokoenergetycznymi (ATP, ADP) mogą zmniejszać stopień toksyczności kompleksów AlFx.

H a s ł a: kompleksy glinowo-fluorkowe (AlFx) – związki wysokoenergetyczne (ATP, ADP) – interakcje AlFx-ATP, AlFx-ADP – toksykologia fluoru i glinu – modelowanie molekularne.
Powrót
do góry