Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2006; 52, Suppl. 1, 17-20

IGOR DZIDZIUL, IZABELA GUTOWSKA, IWONA NOCEŃ*, DARIUSZ CHLUBEK

 

PORÓWNANIE ZAWARTOŚCI FLUORKÓW W POWIERZCHNIOWYCH WARSTWACH SZKLIWA ZĘBÓW MLECZNYCH I STAŁYCH – BADANIA IN VITRO

Zakład Biochemii, Katedra Biochemii i Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: prof. dr hab. n. med. Dariusz Chlubek

* Zakład Chemii Medycznej, Katedra Biochemii i Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej

Kierownik: dr hab. n. med. Joanna Bober

 

Streszczenie

Wstęp: Szkliwo zębów jest najsilniej zmineralizowaną i najtwardszą tkanką ustroju. W 96–98% składa się ono z materiału nieorganicznego, który w 90% stanowią kryształy hydroksyapatytów. Ważną właściwością hydroksyapatytu jest jego zdolność do wymiany jonowej. Jon hydroksylowy OH- szczególnie łatwo ulega wymianie na jon fluorkowy F-. Jony F- są w stanie stabilizować strukturę hydroksyapatytu, powodując zmniejszenie jego rozpuszczalności i tym samym zwiększenie odporności na próchnicę. Celem pracy było porównanie zawartości fluorków w powierzchniowych warstwach szkliwa zębów stałych i mlecznych.

Materiał i metody: Materiał do badań stanowiło 55 ludzkich zębów stałych i 11 mlecznych bez jakichkolwiek widocznych uszkodzeń i przebarwień szkliwa. Mikropróby szkliwa pobierano metodą biopsji kwasowej z przydziąsłowej części powierzchni policzkowej zębów. Zawartość fluorków oznaczano metodą potencjometryczną, przy użyciu elektrody jonoselektywnej, a zawartość wapnia metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej.

Wnioski: Uzyskane wyniki wskazują, że szkliwo zębów mlecznych jest bardziej podatne na trawienie w porównaniu ze szkliwem zębów stałych, jednak różnice te nie wykazują znamienności statystycznej. Zawartość fluorków maleje wraz z głębokością trawienia, przy czym szkliwo zębów mlecznych zawiera istotnie mniej fluorków w każdej warstwie w porównaniu z zębami stałymi.

H a s ł a: zęby stałe – zęby mleczne – szkliwo – fluorki.
Powrót
do góry