Menu boczne

Treść strony

Ann Acad Med Stetin, 2006; 52, Suppl 3, 53-59

ALEKSANDRA JANICKA, LUDMIŁA HALCZY-KOWALIK*

 

POZYCJA KOŚCI GNYKOWEJ I JĘZYKA A DROŻNOŚĆ GÓRNYCH DRÓG ODDECHOWYCH

Katedra i Klinika Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin,

Kierownik: dr hab. n. med. prof. PAM Mieczysław Sulikowski

* Samodzielna Pracownia Rehabilitacji Pooperacyjnej Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Pomorskiej Akademii Medycznej

al. Powstańców Wlkp. 72, 70-111 Szczecin

Kierownik: dr hab. n. med. Ludmiła Halczy-Kowalik

 

Streszczenie

Wstęp: Zachowanie drożności górnych dróg oddechowych i prawidłowa wentylacja są niezbędne do utrzymania homeostazy ustroju. Ma to szczególne znaczenie dla młodych pacjentów, u których zaburzenia oddychania mogą niekorzystnie wpływać na rozwój fizyczny i intelektualny. Wielu klinicystów, zajmujących się zespołem snu z bezdechami, podkreśla rolę anomalii anatomicznych w powstawaniu zaburzeń drożności górnych dróg oddechowych.

Cel: Celem pracy jest przeanalizowanie związku między położeniem kości gnykowej a objawami zaburzeń drożności górnych dróg oddechowych, określenie częstości i rodzaju zaburzeń oddychania występujących wśród badanych z wadami szkieletu części twarzowej czaszki, a także ocena przydatności zdjęcia cefalometrycznego w rozpoznawaniu zaburzeń drożności górnych dróg oddechowych.

Materiał i metody: Do badań wybrano grupę młodych ludzi, aby rozpoznać wczesne stadium zaburzeń oddychania u najmłodszych pacjentów i szukać u nich przyczyn mogących wywoływać w przyszłości poważne następstwa kliniczne. Przebadano stuosobową grupę pacjentów w wieku od 9 do 35 lat, z wadami zgryzu o podłożu szkieletowym, uwzględniając badanie podmiotowe oraz badanie nosa, nosogardła, gardła środkowego i jamy ustnej, gardła dolnego i krtani. Przeprowadzono również analizę modeli gipsowych oraz teleradiogramów z zastosowaniem indywidualnej kefalometrii Hasunda, a także niestandardowych pomiarów w obrębie tkanek miękkich i twardych górnych dróg oddechowych oraz otaczających je struktur. W celu porównania pomiarów uzyskanych z analizy cefalometrycznej u pacjentów w różnym wieku metrykalnym zastosowano podział na grupy w zależności od dojrzałości kośćca. Nieprawidłowości szkieletu analizowano w stosunku do płaszczyzny wertykalnej, sagitalnej i pośrodkowej.

Wyniki: U 67 pacjentów ze 100 badanych występują zaburzenia drożności górnych dróg oddechowych, które uszeregowane od najlżejszych do najcięższych, manifestują się oddychaniem przez usta, któremu może towarzyszyć chrapanie oraz bezdech w czasie snu. Najliczniejszą grupą są badani, którzy oddychają ustami, najmniej liczną – ci, u których występuje bezdech w czasie snu. U badanych z zaburzeniami oddychania widoczne jest przemieszczenie kości gnykowej do tyłu i ku dołowi. Różnice w długości podniebienia miękkiego i szerokości drogi oddechowej na jego poziomie zauważalne są tylko u chrapiących pacjentów.

Wnioski: Analiza cefalometryczna jest przydatną metodą oceny nieprawidłowości szkieletu czaszkowo-twarzowego, którym towarzyszą zaburzenia drożności górnych dróg oddechowych. Większość pacjentów z wadą zgryzu o podłożu szkieletowym nie zdaje sobie sprawy z występujących u nich zaburzeń oddychania i ich następstw.

H a s ł a: zaburzenia oddychania – chrapanie – analiza cefalometryczna.
Powrót
do góry