Konkretne postulaty EACS w walce z AIDS

Europejskie Towarzystwo Kliniczne AIDS (European AIDS Clinical Society, EACS) pod przewodnictwem prof. Miłosza Parczewskiego – prorektora ds. innowacji i wdrożeń Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie – sformułowało konkretne rekomendacje i postulaty mające na celu skuteczniejsze przeciwdziałanie epidemii HIV/AIDS w Europie i na świecie. Uczestnicy konferencji organizowanej przez EACS podkreślali, że mimo bezprecedensowych osiągnięć biomedycznych, walka z AIDS wciąż napotyka na bariery systemowe, społeczne i polityczne, które utrudniają równy dostęp do nowoczesnych metod profilaktyki i leczenia.

Jak zaznaczyli eksperci, społeczność naukowa dysponuje już narzędziami pozwalającymi skutecznie kontrolować epidemię HIV, jednak droga do ich sprawiedliwego wdrożenia wymaga globalnego zaangażowania i zmiany podejścia – od koncentracji na odkryciach naukowych do praktycznego ich wykorzystania w różnych grupach społecznych.

Postępy nauki nie docierają do wszystkich potrzebujących – osoby żyjące z HIV i zagrożone zakażeniem nadal spotykają się z marginalizacją, stygmatyzacją i ograniczonym dostępem do informacji. Problem w szczególny sposób dotyczy kobiet, migrantów oraz osób transpłciowych.

EACS wskazało także na rosnącą rolę Sztucznej Inteligencji (AI), która może wspierać skuteczniejsze zarządzanie opieką nad osobami zakażonymi HIV oraz rozwój strategii zapobiegania zakażeniom.

Najważniejsze postulaty EACS:

1.  Zmniejszenie luki między wiedzą a działaniem – poprzez priorytetowe traktowanie nauki wdrożeniowej i zapewnienie równego dostępu do innowacyjnych terapii (m.in. LA i Doxy PEP), co wymaga nowych modeli świadczenia usług i stabilnych cen.

2.  Zmiana paradygmatu klinicznego – od skupienia się na supresji wirusa ku kompleksowemu zarządzaniu chorobami współistniejącymi, z naciskiem na prewencję sercowo-naczyniową, badania przesiewowe w kierunku nowotworów i zdrowie psychiczne.

3.  Zwalczanie nierówności systemowych – poprzez reagowanie na strukturalne determinanty zdrowia, takie jak wrogie polityki imigracyjne, nierówność płci i transfobia.

4.  Zwalczanie stygmatyzacji – dzięki obowiązkowej edukacji personelu medycznego i ogólnokrajowym kampaniom społecznym podnoszącym świadomość i przeciwdziałającym dyskryminacji w systemie opieki zdrowotnej.

5.  Zjednoczenie interesariuszy – w celu zapewnienia trwałego finansowania i wdrażania polityk zdrowotnych opartych na dowodach, z pełną odpowiedzialnością decydentów za podejmowane działania.