Leki na odchudzanie mogą prowadzić do poważnych niedoborów żywieniowych

Badanie opublikowane na łamach prestiżowego Journal of Translational Medicine ( IF 7,5) którego  pierwszym autorem jest mgr Sebastian Korus – absolwent kierunku dietetyka kliniczna na Pomorskim Uniwersytecie Medycznym w Szczecinie, przynosi przełomowe wyniki dla pacjentów przyjmujących nowoczesne leczenie analogami inkrety.

Badania wykazały , że osoby przyjmujące popularne leki wspomagające odchudzanie z grupy agonistów GLP-1 i GIP/GLP-1 (m.in. semaglutyd, tirzepatyd) spożywają średnio zaledwie 753 kcal dziennie – a ponad 90% z nich nie pokrywa minimalnych zaleceń dotyczących spożycia białka. Wyniki nowego retrospektywnego badania kohortowego wskazują, że terapii inkretynowej powinna rutynowo towarzyszyć profesjonalna opieka dietetyczna.

Czego dotyczyło badanie?

Badacze przeanalizowali nawyki żywieniowe 387 dorosłych stosujących analogi GLP-1 lub podwójne agoniści GIP/GLP-1 raz w tygodniu. Uczestnicy zostali zrekrutowani online, z grup wsparcia w mediach społecznościowych (kwiecień 2024 – luty 2025). Każdy z nich wypełnił 48-godzinny dziennik żywieniowy obejmujący jeden dzień powszedni i jeden dzień weekendowy. Spożycie energii i składników odżywczych obliczono przy użyciu oprogramowania Diet 6 na podstawie norm Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego (NIZP PZH – PIB 2024).

Uczestnicy badania spożywali przeciętnie:

• 753 kcal/dobę (odchylenie standardowe: ±257,8 kcal)
• 33,4 g białka (SD ±15,3 g) – poniżej minimalnych zaleceń u ponad 90% uczestników
• 26,5 g tłuszczu (SD ±12,4 g)
• 96,4 g węglowodanów (SD ±35,6 g)
• 7,2 g błonnika (SD ±3,1 g) – znacznie poniżej zalecanych 25–30 g/dobę

Badanie wykazało ponadto wyraźną różnicę między dniem powszednim a weekendem: w tygodniu uczestnicy spożywali średnio o 170 kcal więcej (95% CI: 152–185 kcal; p < 0,001), przy wyższym spożyciu tłuszczu (o 8–9 g) i sodu (o 370 mg).

- Konkluzja płynąca z badań jest taka że leki z grupy GLP-1 i GIP/GLP-1 są skuteczne w redukcji masy ciała, ale działają poprzez silne hamowanie apetytu – pacjenci po prostu jedzą znacznie mniej – mówi prof. Ewa Stachowska, kierownik Katedry i Zakładu Żywienia Człowieka i Metabolomiki PUM. - Problemem jest to, że wraz z ograniczeniem ilości jedzenia drastycznie spada podaż kluczowych składników odżywczych: białka, witamin i minerałów. To prosta droga do sarkopenii, osłabienia odporności i niedoborów mikroelementowych.

Link do publikacji: https://link.springer.com/article/10.1186/s12967-026-07702-4#abbreviations